Księżniczka Astrid z Norwegii – biografia
Astrid Maud Ingeborg przyszła na świat w 1932 r. jako druga córka ówczesnego następcy tronu, późniejszego króla Olafa V. Jej dzieciństwo przypadło na trudny czas wojny, którą spędziła z rodziną w USA.
Po śmierci matki w 1954 r., młoda Astrid objęła rolę pierwszej damy norweskiego dworu, stając się najważniejszą kobietą w państwie i wspierając swojego ojca w oficjalnych obowiązkach.
Królewski mezalians
W 1961 r. Astrid poślubiła Johana Martina Fernera – przedsiębiorcę i olimpijczyka, który nie posiadał królewskiego pochodzenia.
Jej narzeczonym jest Johan Martin Ferner, syn właściciela modnego sklepu w Oslo. Pan Ferner był wcześniej żonaty, ale związek został rozwiązany w 1955 r. – relacjonował The New York Times.
Ta decyzja wywołała w Norwegii burzę i podzieliła opinię publiczną. Król Olaf V ostatecznie udzielił parze swojego błogosławieństwa, choć nie obyło się bez komplikacji ze strony kościelnych dostojników. Nikt nie chciał udzielić narzeczonym ślubu. Dopiero zgodził się na to biskup Nidaros.
Uroczystość, jak na rodzinę królewską, była bardzo skromna. Panna młoda przywdziała biel. Na głowę nie założyła diademu, a tiulowy welon. Ponadto zrezygnowała z królewskiego tytułu – od tej pory była znana jako księżniczka Astrid, pani Ferner.
Astrid: filar norweskiego dworu
Mimo tego księżniczka Astrid przez wiele lat pozostawała filarem norweskiego dworu. W czasie, gdy jej brat Harald był jeszcze kawalerem, to ona reprezentowała rodzinę królewską podczas najważniejszych wydarzeń. Uczestniczyła w wizytach państwowych i wspierała działalność charytatywną. Nawet po wycofaniu się z oficjalnych obowiązków po ślubie Haralda z Sonją Haraldsen w 1968 r., nie przestała angażować się w życie publiczne i działalność społeczną.
Księżniczka Astrid i Johan Martin Ferner doczekali się pięciorga dzieci.
Po śmierci męża w 2015 r. Astrid kontynuowała swoją misję, aktywnie wspierając liczne organizacje i fundacje. Księżniczka Astrid zmarła 11 września 2026 r., dwa dni po pogrzebie swojego brata, króla Haralda V.
Źródło: royalcentral.co.uk, The New York Times, Tatler
